Column

Bad tact? – Column 6

Tactvol. Dit is iets wat niet in mijn woordenboek staat. Ik ben direct en eerlijk, misschien iets te eerlijk, en zeg wat ik denk. Af en toe voel ik de woorden opkomen in mijn mond. Ik neem niet mijn woorden eerst in mijn hoofd door, daar komen ze gewoon niet, ze gaan rechtstreeks naar mijn mond. Hierdoor is het lastig om ze in te houden. Maar het gaat niet altijd om wat ik zeg, maar meer op welke momenten ik het zeg en hoe hard ik het dan zeg.

Ik ging regelmatig naar mijn oude volleybalteam kijken en heb altijd een mening over hoe ze spelen en welke speelsters er in het team staan. Ook als speel ik hier zelf niet meer, denk ik altijd te weten hoe het anders en beter kan. Een tijd geleden was ik bijvoorbeeld over iemand aan het praten met een stel meiden uit mijn oude team. We waren niet per se roddelen, maar ik zei gewoon eerlijk dat ik haar niet goed genoeg vond om hogerop te komen. Komt er in één keer tussen de gezichten waar ik mee aan het praten was, haar gezicht naar voren. Ze zat blijkbaar bijna naast mij. Ik heb er dan geen spijt van dat ik het gezegd heb, maar meer op welk moment ik het gezegd heb. Ik ben eerlijk, maar het was niet de bedoeling om in haar gezicht te vertellen dat ze slecht was. Het gekke is dat ik op zo’n momenten geen schaamte voel, maar ik probeer het toch wel een klein beetje goed te praten als ik weer iets minder tactvol ben. Ik probeer dan nog een keer te herhalen wat ik net zei, maar dan iets genuanceerder.

Maar waarom moeten we eigenlijk tactvol zijn? Mensen willen altijd de waarheid horen totdat die waarheid iets te hard voor ze is. Waarom zetten we een masker op en liegen we tegen de mensen? Ik doe hier niet aan mee. Veel mensen waarderen mij hiervoor, en ik denk dat dit ook een goede eigenschap is, maar een klein beetje tact mag ik wel hebben. Maar is het eigenlijk wel tact wat ik nodig heb? Of heb ik gewoon bad luck dat ik verkeerde dingen op de verkeerde momenten zeg?

bad

                                                                                                                                                                                                          

 

I’m the man – Column 5

De ideale vrouw. Dat is iets waar de halve wereldbevolking naar opzoek is. Dat betekent alle mannen. Is het een fantasie of bestaat ze echt. Ik denk dat de ideale vrouw voor mannen zou zijn: een vrouw die veel dezelfde eigenschappen als een man heeft.

Ik bent typisch een vrouw die veel mannelijke eigenschappen heeft. Wanneer ik meedoe aan de nationale IQ-test scoor ik hoger op de onderdelen waar normaal gesproken mannen beter in zijn, zoals ruimtelijk inzicht. En ja, ik kan autorijden en inparkeren. Als dat niet mannelijk is weet ik het niet meer.

Andere mannelijke eigenschappen die ik bezit zijn bijvoorbeeld dat ik uren Call of Duty kan spelen, niet jaloers ben, duidelijk en direct ben, graag mee naar sport kijk, niet bang ben om een nagel te breken, totaal niet van romantiek houdt en na de seks niet wil knuffelen maar gewoon wil slapen, net als een echt man. En dat allemaal ik een vrouwelijke verpakking. De ideale vrouw, al zeg ik het zelf😉.

xbox---bouw

Veel mannen knikken nu en denken: ja dat zou wel iets zijn. Maar is dit iets wat de mannen echt willen, of willen ze iemand die voor hun kookt, het huishouden doet, de hele dag aan zijn oortje sabbelt, naast zijn bed blijft zitten als hij weer eens verkouden is. Deze vrouwen zijn eigenlijk toch ook wel fijn, of niet mannen? Wat willen jullie nu eigenlijk? Want een combinatie van deze twee is onmogelijk! Je wilt een vrouwelijke vrouw, of een mannelijke vrouw. Maak een keuze!

                                                                                                                                                                                                          

Eighteen again – Column 4

Soms voel ik me nog 18 maar soms voel ik me al 50. Ik voel me nog 18 wanneer ik naar school ga en tussen veel jonge meiden ben. Hierdoor ga ik me zelf ook vaak weer lekker jong voelen. Al deze jonge meiden gaan 3 keer per week naar de kroeg en wonen nog thuis of op kamers. Maar af en toe voel ik me ook 50. Ik ga bijvoorbeeld zelden op stap en mankeer altijd wel iets lichamelijks. Ik ben ook net van een andere generatie als de 18-jarigen van nu. Ik snap hun manier van leven niet altijd waardoor ik me ook soms oud voel.

Natuurlijk zijn er ook heel veel pluspunten aan het ouder worden zoals dat je alles kan doen wat je maar wilt zonder verantwoording aan je ouders af te leggen, je hebt meer levenservaring, je beseft dat het leven waarde heeft en je wordt meer gewaardeerd naarmate je ouder wordt. Er zijn ook een aantal pluspunten aan jong zijn zoals elke dag op stap zonder moe te worden, er elke dag op je best uitzien zonder hier veel moeite voor hoeven te doen en nergens iets om geven.

Om eerlijk te zijn kijk ik nog niet echt uit naar het ouder worden, maar juist om terug in de tijd te gaan. Waarom kan ik er niet zelf voor zorgen dat ik weer 18 wordt, niet letterlijk dan, maar gewoon als gevoel. Laten we weer eens een avond doorhalen in de kroeg en je niet druk maken over dat je nog zo veel werk af moet krijgen voor morgen. De volgende dag zorg ik er dan voor dat ik me 50 voel. Niet alleen lichamelijk gebroken van een flinke avond stappen, maar ook weer verantwoord en slim. Wanneer ik weer 50 ben maak ik netjes mijn werk af en betaal ik de rekeningen wel weer op tijd. Maar zo nu en dan moet ik gewoon echt even het 18-jarige meisje uithangen om me weer lekker jeugdig te voelen.

17615359_5_0OVe

                                                                                                                                                                                                          

Dreamcheating – Column 3

Ik hou van controle, alles moet gaan zoals ik het wil en gepland heb. Maar soms, heel soms, gaat het niet zoals ik wil, en ik kan het niet helpen. Dromen van andere mannen.

Ik heb al 8,5 jaar een goede relatie, geen perfecte, maar wie heeft dat wel. Maar ja, even terug naar die dromen. Ik droom altijd, elke nacht, soms meer dan één keer. Vaak droom ik over dingen die ik die dag heb meegemaakt en die ik dan blijkbaar ’s nacht verwerk. Maar er komen dus wel eens dromen, waar een man de hoofdrol in speelt. En om één of andere reden zijn dit eigenlijk altijd, nou ja meestal, mannen waar ik totaal geen aantrekkingskracht naartoe heb. Maar in mijn dromen beleef ik wel eens de wildste avonturen met (één of meerdere) mannen. En gek genoeg, voelt dit in mijn dromen meestal goed, terwijl ik dit in het echt noooooit zou willen.

alibis-620x300

Als ik dan ’s ochtends wakker wordt naast manlief, voel ik me enorm schuldig. Ik heb echt het gevoel dat ik hem bedrogen heb. Vooral als ik net wakker wordt en dan nog bepaalde gevoelens heb die ik in de droom ook had. Vaak analyseer ik eerst heel de droom en laat het even bezinken. Dan twijfel ik nog een tijdje of ik het tegen mijn vriend zou vertellen. Meestal vertel ik het met een enorme lach van; schat, weet je wat ik vannacht toch gedroomd heb? Gek he? Jakkie! Ik vraag dan ook vaak of hij nooit zo’n droom heeft over andere vrouwen. ‘’Nee’’, zegt hij dan. Dan voel ik me nog veel schuldiger.

Maar wat is er eigenlijk mis met een klein avontuurtje zo nu en dan in mijn dromen. Zolang het bij dromen blijft, doe ik niemand kwaad, toch? Nu alleen nog een keer dromen over een leuke man.

                                                                                                                                                                                                          

Onderdrukking – Column 2

De boerka is vaak onderwerp van gesprek. Ik woon in Eindhoven, in het stadsdeel Woensel waar toevallig 1 van de 150 boerka dragende vrouw woont. Als ik deze vrouw zie vind ik haar eng, heb ik medelijden met haar en lach ik haar een klein beetje uit dat ze zich ze laat onderdrukken door anderen.  Ik ben me eens gaan verdiepen op internet waarom moslima vrouwen nu een boerka dragen.

‘’ Het dragen van bescheiden kleden heeft als direct gevolg dat de gelovige niet als een lustobject behandeld wordt, niet als dusdanig benaderd en lastig gevallen zal worden, en meer beoordeeld zal worden op kennis, persoonlijkheid en vaardigheden dan op uiterlijk. Hierdoor ontstaat een ultieme gelijkheid, zelfs tussen man en vrouw.’’

Hmm dit klink mij eigenlijk helemaal niet zo gek in de oren. Maar de vraag voor westerse vrouwen blijft altijd: wil deze vrouw zelf een boerka dragen of worden zij verplicht door hun man of familie om dit te doen?

Het is natuurlijk een feit dat wij in een wereld leven waar vrouwen als lustobjecten worden gezien. Maar kijken wij vrouwen dan nooit naar mannen als lustobjecten? Ik in ieder geval wel. Ik denk dat wij vrouwen net zo erg zijn als de mannen op dit gebied, alleen leggen wij het er niet zo dik bovenop. Wanneer er een mooie vrouw voorbij komt zie je alle mannelijke hoofdjes haar richting in kijken. Wij vrouwen spotten ook een mooie man vanaf grote afstand, alleen wij kijken met onze ogen, niet met het hoofd. Dus waarom moeten nu alleen de vrouwen een boerka aan, en niet de mannen?

Maar wij westerse vrouwen vinden een boerka meestal belachelijk. De vrouw mag geen mening hebben, geen eigen identiteit hebben, mag niet zelf beslissen wat ze aan mag enz. Wij zien dit als onderdrukking van de vrouwen. Nu weten wij westerse vrouwen niet dat wij ook gewoon onderdrukt worden. Onze cultuur vertelt ons dat we mooi en slank moeten zijn, en dus doen westerse vrouwen er alles aan om dit te bereiken. Uren voor de spiegel staan, je hele leven lijnen. Dit doen eigenlijk de meeste vrouwen. Is dit geen onderdrukking dan?

                                                                                                                                                                                                           

Levenslessen – Column 1

Ze hebben me opgevoed zoals zij dachten dat goed was. Ik ben opgegroeid in een heel hecht en relaxt gezin. Je zou kunnen zeggen dat ik redelijk verwend was. Ik heb een broertje van 23 en een zusje van 21 die eigenlijk met nog meer onzin wegkwamen dan ik. Waarschijnlijk omdat ze wat voorzichtiger zijn met de oudste. Ik was het test object. Wat bij mij goed ging, daar hebben mijn broertje en zusje baat bij gehad, en wat minder ging, heb ik voor ze verpest. Aangezien ik best braaf was heb ik niet veel verpest voor mijn broertje en zusje.

Ik was altijd een simpel meisje. Ging graag naar school, sportte heel veel, en ik had al op een jonge leeftijd interesse in jongens. Mijn ouders lieten me heel vrij zolang alles goed ging. Zeven jaar geleden heb ik mijn vriend ontmoet. Een hele lieve jongen die uit een hele andere cultuur komt dan ik. Je kunt zeggen dat zijn familie ‘kakkers’ zijn. Zelf is hij wel een beetje netjes, maar toch wel een ‘badboy’. Een aantal jaar geleden ben ik depressief geworden en heb ik paniekaanvallen gekregen. Dit begon omdat mijn ouders veel huwelijksproblemen hadden. Het veilige relaxte gezinnetje van vroeger bestond niet meer. Ik ben uiteindelijk jong samen gaan wonen met mijn vriend om aan de hectiek te ontsnappen. Hier heb ik echt mezelf leren kennen. Ik wist niet eens hoe ik de wasmachine aan moest zetten, rekeningen moest betalen of moest koken. Ik heb alles zelf moeten leren. Hier ben ik enorm zelfstandig van geworden. Ik dacht altijd dat het fijn was om verwend te worden door je ouder, maar niets is minder waar. Je weet helemaal niks als je zelf ook niks doet. Ik begon volwassen te worden, terwijl ik dacht dat ik dat op mijn dertiende al was.  Ik begon het idee een beetje te krijgen dat ik van de melkboer afkwam. Ik had steeds minder gemeen met mijn familie. Volgens mij begon ik zelf netjes te worden. Ik had altijd verwacht dat bij mij de appel niet ver van de boom zal vallen. Maar ik ben steeds verder weg aan het rollen. Ik ben de enige in onze familie die studeert, met geld kan omgaan, logisch kan nadenken. Het lijkt af en toe wel of dat ik de ouder ben van het gezin. Het verschil met mij nu en een aantal jaar geleden is dat ik nu de waarde van het leven in zie. Vroeger nam ik alles voor lief en vond ik alles heel gewoon. Wat was en van mij gekomen als ik nog thuis had gewoond en nog steeds verwend werd door mijn ouders? Mijn ouders hebben mij proberen te vormen, maar uiteindelijk ben ik zelf gaan opbloeien. Het heeft mij de ruimte gegeven om uit te vinden wie ik ben, en dat is het fijnste maar moeilijkste wat ik in mijn leven heb gedaan. Deze hele ervaring heeft mij tot de powervrouw gevormd die ik vandaag ben. Ik ben sterker, zelfverzekerder, zelfstandiger en volwassener geworden.

Eén reactie to “Column”

  1. Joyce december 9, 2012 bij 4:59 pm #

    Heel mooi geschreven alleen dat met geld omgaan klopt niet helemaal.. Want dat kan ik ook heel goed hoor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: